دانشگاه ادیان و مذاهب پژوهش های ادیانی 2345-3230 13 25 2025 09 21 Wrong Sexual Pleasure from the Perspective of Buddhist Ethics and Jurisprudence (Vinaya) لذت جنسی نادرست از منظر اخلاق و فقه بودایی 295 328 218384 10.22034/jrr.2024.356383.2059 FA شهاب‌ الدین وحیدی مهرجردی دانشیار گروه فلسفه و کلام،دانشکده الهیات، دانشگاه میبد، میبد، ایران علیرضا شجاعی مدرس و عضو هیئت علمی گروه ادیان شرق، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران Journal Article 2022 08 16 <span style="mso-ascii-font-family: 'Times New Roman'; mso-ascii-theme-font: major-bidi; mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'; mso-hansi-theme-font: major-bidi; mso-bidi-font-family: 'Times New Roman'; mso-bidi-theme-font: major-bidi;">The precepts of restraint from wrong sexual pleasure are among the important ethical and jurisprudential (Vinaya) rules in Buddhism, specifically for non-renunciates [non-wayfarers] or the Buddhist laity. This is because any form of sexual pleasure is considered wrong for renunciates (monastics), as celibacy is a condition for following the Buddhist path. Celibacy does not merely mean not marrying, but signifies abstaining from any form of sexual pleasure. Restraint from "wrong sexual pleasure," which was initially defined solely as the prohibition of intercourse with "forbidden women," gradually expanded to include prohibitions against approaching the wrong orifice, the wrong place, the wrong time, the wrong partner, and so on. This inquiry examines the factors behind the shift of "wrong sexual pleasure" from a simple prohibitive rule to a multitude of increasingly complex and restrictive regulations. Using a descriptive-analytical method, this research seeks to answer the question of why the rules concerning wrong sexual pleasure for non-renunciates became stricter. It will show that the reason for the tightening of rules for the laity was that Buddhist renunciates applied the same rules meant for themselves to the non-renunciates, primarily because the Buddha had not initially established specific and separate rules for the laity. چکیده احکام خویشتن‌داری از لذت جنسی نادرست یکی از قواعد اخلاقی و فقهی مهم آیین بودا و خاص غیررهروان یا توده عوام بودایی است. زیرا هرگونه لذت جنسی برای رهروان نادرست است. از آن جهت که تجرّد، شرط پیروی از راه بوداست؛ تجرّد صرف ازدواج‌نکردن نیست، بلکه به معنای پرهیز از هرگونه لذت‌ جنسی است. خویشتن‌داری از «لذت جنسی نادرست» که در آغاز صرفاً به ممنوعیت آمیزش با «زنان ممنوعه» تعریف شده بود، به تدریج به ممنوعیت نزدیک شدن به مجاری نادرست، مکان نادست، زمان نادرست و شریک نادرست و مانند این‌ها گسترش یافت. این جستار به وارسی عوامل چرخش «لذت جنسی نادرست» از یک قاعده ساده بازدارنده به انبوهی از قواعد پیچیده و محدودکننده‌تر می‌پردازد. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی بدنبال پاسخ به پرسش چرایی سخت شدن احکام مربوط به لذت جنسی نادرست غیررهروان؟ نشان خواهد داد دلیل سخت شدن احکام مربوط به غیررهروان این بود که رهروان بودایی در وضع قواعد برای غیررهروان از همان احکام مربوط به خود استفاده کردند تنها به این دلیل که در آغاز بودا برای غیررهروان قواعد خاص و جداگانه تعیین نکرده بود.

https://adyan.urd.ac.ir/article_218384_43291d798acbdde8c19f2ed8de37b9f1.pdf