دانشگاه ادیان و مذاهب پژوهش های ادیانی 2345-3230 13 26 2026 02 20 Examining the Divinity of Fire in Zoroastrianism بررسی اولوهیت آتش در دین زردشتی 65 88 236027 10.22034/jrr.2025.459648.2183 FA سید سعیدرضا منتظری دانشیار گروه ادیان و عرفان، دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران رقیه ایرندگانی دانش آموخته دکتری رشته ادیان و عرفان گرایش ادیان ایران باستان مصطفی فرهودی استادیار گروه ادیان شرق، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران Journal Article 2024 05 27 Zoroastrianism, the ancient religion of the Iranian peoples, in addition to its attention to religious law and emphasis on ritual practices, also possesses an illuminative and esoteric dimension. <em>Behdinans</em> is the name by which the followers of this religion identify themselves. According to their traditions and teachings, which they regard as deriving from their messenger, they consider themselves obligated to observe religious and ritual practices, particularly acts of worship and prayer, which are performed individually or collectively before a luminous source. This involves turning their attention toward this luminous center, for which fire has been chosen on earth as its representative and qibla. The motivation underlying the Zoroastrians’ attention to and emphasis on the radiance of fire, particularly during prayer, is the primary subject of this study. The central question of this article is whether Zoroastrians should be regarded as fire worshippers, or whether, in these centers of light, particularly in the sacred fire, they have perceived sparks of the divine manifestations of God. <span lang="FA">دیانت زردشتی که دینِ باستانیِ اقوامِ ایرانی است، علاوه بر توجه به شریعت و تأکید بر مناسک، از ساحتی اشراقی و باطنی نیز برخوردار است. بهدینان، نامی است که پیروان این دین بر خود نهاده‌اند؛ بر طبق سنت و آموزه‌هایشان که آن را منبعث از پیام‌آورشان می‌دانند، خویشتن را ملزم به اجرای آداب دینی و آیینی، به‌ویژه آداب نیایشی می‌دانند که انجام آن به‌صورت فُرادی و جمعی در برابر منبعی نَیِّر، برگزار می‌شود و آن توجه به این کانونِ نوری است که در زمین آتش را به‌عنوان نماینده و قبله آن برگزیده‌اند. انگیزه توجه و تأکید زردشتیان به‌ویژه در هنگام نیایش به‌سوی فروغِ آتش، هدف اصلی این پژوهش است. پرسش اصلی این نوشتار این است که آیا زردشتیان را می‌بایست آتش‌پرستان نامید، یا اینکه آنان، در کانون‌های نور به‌ویژه آتشِ مُطهَّر، شراره‌هایی از جلوه‌های الوهی پروردگار را مشاهده کرده‌اند؟</span> https://adyan.urd.ac.ir/article_236027_84051109d73e6e46a45fe22d96e57b16.pdf