دانشگاه ادیان و مذاهبپژوهش های ادیانی2345-323061220190220Sacredness and its Expressions in Mahayana Buddhismقداست و نمودهای آن در بودیسمِ مهایانه72889682FAسجاددهقانزادهاستادیار گروه ادیان و عرفان، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان0000-0002-8823-6709حسننامیاندانشآموخته کارشناسی ارشد ادیان و عرفان، دانشگاه شهید مدنی آذربایجانJournal Article20180908Although, there initially seems to be no sacredness to Hinayana Buddhism, Mahayana Buddhism is rife with beliefs in the sacred and worship of transcendental entities (types of Buddha). Notwithstanding diverse views by scholars of religions, the sacred seems to be conceived of in Mahayana Buddhism as a graded, differently manifested entity, and as a spiritual dimension of all entities. The milestones of the life of Siddhartha Gautama Buddha as well as his teachings were important grounds for the belief of Buddhist followers in the sacredness of certain symbols, notions, and places. The most prominent sacred dimensions of Mahayana include the doctrine of Trikaya, bodhisattvas such as Avalokiteśvara and Maytreya, notions such as “Sunyata” and “suchness” (Tathata), places such as stupas and temples, a variety of sacred iconographies, religious symbols such as mandala, and Buddhist myths and Jatakas. The goal of this descriptive-analytic research is mainly to arrive at more profound understanding of sacredness and its expressions in Mahayana Buddhism.گرچه شاید در نگاه نخست، بودیسم تهراواده (هینهیانه) عاری از هر گونه قداستی به نظر برسد، اما در بودیسم مهایانه اعتقاد به امر قدسی و پرستش موجودات متعالی (انواع بودا)، فضای این آیین را مشحون از قداست کرده است. به رغم تنوع آرای دینپژوهان، ظاهراً در بودیسم مهایانه قداست به مثابۀ حقیقتی ذومراتب، دارای مجلاهای متنوع و ساحتِ ملکوتی همۀ موجودات در نظر گرفته میشود. نقاط عطف زندگی سیدارتاگوتَمهبودا و تعالیم وی مبنای بسیار مهمی در اعتقاد پیروان بودایی به قداست برخی از نمادها، مفاهیم و مکانها بوده است. آموزۀ تریکایه، بودیستوههایی مثل اَوَلوکیتشوره و مَیتِریه، مفاهیمی چون «شونیاتا» و «چنینی» (تتاتَه)، اماکنی همچون استوپاها و معابد، انواع شمایلنگاریهای قدسی، نمادهای دینی مثل مَندَله و مجموعۀ اساطیر بودایی و جاتَکهها، در زمرۀ برجستهترین وجوه قداست در مهایانه به شمار میآید. غایت اصلی پژوهش پیش رو که به روش توصیفیتحلیلی صورت پذیرفته، عمدتاً شناسایی عمیقتر قداست و نمودهای آن در بودیسم مهایانه بوده است.https://adyan.urd.ac.ir/article_89682_1551702378d7e24454c8a8c8ab3fd619.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهش های ادیانی2345-323061220190220The Main Themes of Shiite and Christian Supplicationsمهمترین مضامین ادعیه شیعی و مسیحی294689683FAمهرابصادق نیااستادیار گروه ادیان ابراهیمی، دانشگاه ادیان و مذاهب قمفاطمهقربانیدانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، پردیس فارابی، دانشگاه تهرانJournal Article20180822It is widely believed that supplications are means by which a person makes requests from God and one’s needs are fulfilled. However, in all religions, particularly in Abrahamic religions, supplications go beyond requests and are indicative of the beliefs held by humans and religions about God. A consideration of the supplication literature in Islam and Christianity shows that supplications have aspects over and above requests. In both Islam and Christianity, supplications are characterized as pure mystical and sacred experiences. They are inseparably tied to theology, and some Islamic and Christian theological views are represented and reconstructed in supplications. Moreover, the nature of supplications is a communication and conversation with God, and it is properly performed if the communication is not a mere utterance of spiritless words, and is, instead, a dynamic mutual connection. Such an intimate and mutual conversation goes beyond a me-him communication to a me-you relation. Thus, the human sees God as being always with him and his addressee, and such an intimate conversation is presented in the form of a supplication.دیدگاه عمومی این است که دعا ابزاری است برای درخواست از خدا و برآوردهشدن نیازهای آدمی. حال آنکه در همۀ ادیان و بهویژه ادیان ابراهیمی دعا فراتر از درخواست و نشاندهنده باورداشتهای انسان و ادیان راجع به خدا است. بررسی ادبیات دعایی در اسلام و مسیحیت نشان میدهد دعا وجوهی فراتر از درخواست دارد. هم در اسلام و هم در مسیحیت دعا، تجربۀ ناب عرفانی و مقدس معرفی میشود. دعا پیوندی ناگسستنی با الاهیات دارد و بسیاری از اندیشههای الاهیاتی اسلام و مسیحیت در دعا بازنمایی و بازسازی شده است. از سوی دیگر، ماهیت دعا ارتباط و گفتوگو با خداوند است و اگر این ارتباط، صرفِ به زبان آوردن کلمات و واژگانی بیروح نباشد و مواجهه و ارتباطی پویا و متقابل را در بر بگیرد این گفتوگو بهدرستی صورت گرفته است. این گفتوگو که صمیمانه و دوسویه است از سطح ارتباط من- او خارج میشود و به ارتباط من- تو میرسد. بر این اساس، انسان خدا را همواره در کنار و مخاطب خود میداند و در قالب دعا این گفتمان صمیمانه را به نمایش میگذارد.https://adyan.urd.ac.ir/article_89683_948aaaf9c6ffc5ae7577b65dc6119848.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهش های ادیانی2345-323061220190220The Manichaeistic World View and its Mystical Featuresجهانشناسی مانوی و ویژگیهای عرفانی آن476489685FAسیدسعید رضامنتظریاستادیار گروه ادیان و عرفان، پردیس فارابی، دانشگاه تهران0000-0002-2311-3118پیمانصمیمیدانشجوی دکتری رشته ادیان، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات0009-0002-4605-666XJournal Article20180403A world view is one of the most important components of any religion and intellectual system. How a school of thought views and explains the world is indicative of many of its explicit and implicit dimensions. Manichaeism involves a mystical and complex world view, which immensely exhibits its mystical view of the world. This is a mixture of Gnostic world view with a Persian structure. The Manichaeistic world view is partly characterized by an eternal dualism of the good and the evil, and three rounds of creation. Prominent mystical views of this world view, as presented in an Ancient Persian intellectual system, include aversion of the material world, the belief in the imprisonment of the spirit in matter despite its divine origin, the devilish (<em>ahrīman</em>) nature of the world, efforts for emancipation from repeated rounds of birth, and finally, the return of divine lights to their origin.جهانشناسی یکی از مهمترین مقولات مطرح در هر دین و نظام فکری است. چگونگی نگاه به جهان و تبیین آن نشاندهنده بسیاری از زوایای پنهان و آشکار هر اندیشهای است. دین مانوی از جهانشناسی اسطورهای و پیچیدهای برخوردار است که اغلب نشاندهنده دیدگاه عرفانی این دین به عالم است. این مقوله ترکیبی از جهانشناسی گنوسی است که در ساختاری ایرانی گنجانده شده است. از ویژگیهای نظام جهانشناختی مانوی میتوان به ثنویتی ازلی که در خیر و شر برقرار است، و سه دوره آفرینش اشاره کرد. بیزاری از عالم ماده و باور به اسارت روح که منشأ الاهی داشته و در ماده محبوس است، ماهیت اهریمنی عالم و تلاش برای رهایی از چرخه تولدهای مکرر، و نهایتاً بازگرداندن انوار الاهی به خاستگاه و اصل خویش از بارزترین اندیشههای عرفانی این جهانشناسی است که در دستگاه فکری ایران باستانی عرضه شده است.https://adyan.urd.ac.ir/article_89685_269a23be07783a21b431ff2fb4729f83.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهش های ادیانی2345-323061220190220The Mysterious Birth and Choice in the Story of Solomon in the Stories of the Quran and the Torah with a Reading of the Avestan Myth of Jamتولّد اسرارآمیز و اجتباء در ماجرای سلیمان (ع) با تکیه بر قصص قرآن و تورات، همراه با خوانش اسطوره اوستایی جم658589686FAعلیرضاسلیمان زادهاستادیار گروه تاریخ، دانشگاه سیستان و بلوچستانJournal Article20180721Some elements of the story of a character called “Jam” or “Yam” in Avesta are formally similar to stories in the Torah and the Quran concerning Solomon. As can be imagined, the story of Jam/Yam in <em>Shahnama</em> can be a symbol of Solomon for remarkable similarities between the two. The two issues of “mysterious birth” and “choice” I deal with in this research as relevant to extant readings of the two characters were either overlooked in previous studies or discussed without a comparison of contents in the Quran, the Torah, and Avesta and without consideration of certain other fundamental aspects. In the present paper, I aim to radically consider and analyze the similarities between the stories in the two above dimensions. The method is to analyze the content of narrations in the Quran, the Torah, and Avesta. In the meanwhile, I deploy reliable exegeses of Quranic verses. The findings via fictional narratology introduces the reader to new aspects of the interesting and rather similar lifes of Jam in Avesta and Solomon in divine scriptures through a comparative study.برخی عناصر داستانی شخصیتی به نام جم/یم که در کتاب اوستا موجود است، شباهتهای صوری بسیار با قصص توراتی و قرآنی مربوط به سلیمان (ع) دارد؛ همانگونه که تصور میشود، داستان جم/یم در شاهنامه به دلیل شباهت بسیار، میتواند نمادی از داستان سلیمان (ع) نیز باشد. دو مبحث «تولد اسرارآمیز» و «اجتباء» که در این پژوهش، مرتبط با خوانشهای موجود درباره این دو شخصیت بدانها میپردازیم، یا در مطالعات پیشین مغفول مانده یا بدون مقایسۀ مطالب موجود در قرآن کریم، تورات، اوستا و بیتوجه به برخی جنبههای اساسی دیگر نگاشته شده است. مقاله حاضر در پی این هدف است که شباهتهای روایات در دو جنبه از جنبههای محل بحث را به صورت ریشهای بررسی و تحلیل کند. روش پژوهش در مقاله حاضر، تحلیل محتوای روایتهای موجود در قرآن، تورات و اوستا از طریق مراجعه مستقیم خواهد بود. در عین حال، از تفاسیر معتبر نیز برای تحلیل آیات قرآنی بهره میبریم. نتایجی که از این پژوهش با استفاده از روایتشناسی داستانی حاصل خواهد شد، خواننده را از طریق مطالعه تطبیقی با بخشهای جدیدی از جنبههای جالب و نسبتاً مشابه زندگانی جم در اوستا و سلیمان (ع) در متون الاهی، آشنا میکند.https://adyan.urd.ac.ir/article_89686_48bf5b1d0ad653e298fa208c639547de.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهش های ادیانی2345-323061220190220The Impact of Soothsaying on the Emergence of False Prophets in the Early Islamic Eraتأثیر کهانت بر پیدایش متنبیان صدر اسلام8710589687FAراضیهسیروسیدانشجوی دکتری تاریخ اسلام، دانشگاه الزهراءمحمد حسنالهی زادهدانشیار گروه تاریخ، دانشگاه بیرجندJournal Article20180709Throughout history, when prominent religious and political leaders died, people emerged who claimed to be the true leaders. Such an event was likely in the Arabian Peninsula, because of the predominance of the tribal system and sediments of their <em>Jāhilī</em> (Ignorant) culture. False prophets in the early Islamic period exploited laypeople’s belief in magic and spell, and tried to deceive people with certain dramatic moves and rhymed words. What matters is the deep connection between soothsaying (<em>kihāna</em>), and magic in general, on the one hand, and religious headship, on the other. Such a position was occupied by <em>kāhins</em> (soothsayers) who drew upon their knowledge and powers to establish the position of prophethood. In this paper, we identify the features of magic and soothsaying, and then apply them to words and deeds of false prophets. The findings show that their words and deeds fully match two central features of soothsaying: dependence and deception.در طول تاریخ، همزمان پس از درگذشت رهبران مذهبی و سیاسی برجسته، افرادی ظهور کردهاند که خود را در جایگاه رهبر راستین قرار میدادند. چنین رویدادی در جزیرةالعرب به دلیل سلطه نظام قبیلهای و رسوبات فرهنگ جاهلی قریبالوقوع بود. متنبیان صدر اسلام، از باورهای عوام به سحر و جادو بهره میبردند و با انجامدادن برخی حرکات نمایشی و سخنان سجعآمیز سعی در اغفال مردم داشتند. نکته مهم، پیوند عمیق کهانت و به طور عام جادوگری با ریاست دینی است. این مقام در جزیرةالعرب بر عهده کاهنان بود که از آموختهها و تواناییهای خود در این حوزه برای تثبیت مقام نبوت استفاده کردند. در مقاله حاضر، پس از شناسایی ویژگیهای جادو و کهانت، در صدد تطابق آن با گفتار و اعمال متنبیان برآمدهایم. نتایج نشان میدهد که سخن و عمل متنبیان بر دو محور اصلی کهانت، وابستگی و تزویر، تطابق کامل دارد.https://adyan.urd.ac.ir/article_89687_772894fa5f91f67a85e4c650fa2ec7c6.pdfدانشگاه ادیان و مذاهبپژوهش های ادیانی2345-323061220190220The Symbol of “Center” in Mythical Persian Cosmology and its Comparison with the Jewish Cosmologyنمادِ «مرکز» در کیهانشناسی اساطیری ایرانی و سنجش آن با کیهانشناسی یهودی10712189688FAبهزاداتونیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آیتاللّه بروجردی، بروجردمهدیشریفیاناستاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدانبهروزاتونیاستادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی قمJournal Article20181128An important theme in mythology and comparative religious studies, which can be observed in all nations and peoples, is that of center. The center is in fact a numinous and sacred pivot in virtue of which one arrives at rebirth and visitation—a transcendent entity. The center can be a person, body, thought, a religious place, or even a legendary mountain. In Mythical Persian and Jewish cosmology, the main symbol of the center is mountain—Mount Alborz in Persian myths, and Mounts Gerizim, Zion, Sinai, Hor, and so on in Jewish myths. Mountains are considered as being rife with sacred and numinous powers in virtue of their power to connect the earth to the sky, which is the place of gods. It is in virtue of mountains that many kings, heroes, and legendary religious leaders arrived at rebirth and visitation. Since Persian and Jewish legendary mountains are sacred centers, they are considered as places of some gods and <em>īzads</em>, and are indeed reminders of the original heaven. In this paper, we compare Persian and Jewish myths to show the importance of these mythical mountains as cosmological centers through which the ritual of visitation takes place. یکی از موضوعات مهم در اسطورهشناسی و دینپژوهی تطبیقی که جنبه جهانی دارد و در همه ملل و اقوام دیده میشود، موضوع مرکز است. مرکز در حقیقت محوری است مینوی و قدسی که انسان به واسطه آن، به نوزایی و تشرّف میرسد و به امری والا، نائل میآید. مرکز، ممکن است شخص، جسم، فکر، مکانی مذهبی یا حتی کوهی اسطورهای باشد. در کیهانشناسی اساطیری ایرانی و یهودی، مهمترین نماد مرکز، کوه است؛ کوه البرز در اساطیر ایرانی و کوههای جرزیم، صهیون، سینا، هور و ... در اساطیر یهودی، که به واسطه پیونددهندگی زمین به آسمان، یعنی جایگاه خدایان، سرشار از نیروی قدسی و مینوی است و از طریق آن، بسیاری از شاهان، پهلوانان و رهبرانِ دینیِ اسطورهای، به نوزایی و تشرّف رسیدهاند. کوههای اساطیری ایرانی و یهودی، از آنجا که مرکزی قدسی هستند، جایگاه برخی خدایان و ایزدان تصوّر شدهاند و در حقیقت، یادآور بهشت آغازیناند. نگارندگان در این جستار بر آنند تا با مقایسه اساطیر ایرانی و یهودی، اهمیت این کوههای اسطورهای را به مثابه مرکزی کیهانی، که آیین تشرف بدان واسطه صورت میپذیرد، نشان دهند.https://adyan.urd.ac.ir/article_89688_e20e7a93c5d1451db744969f59430981.pdf