این پژوهش می کوشد رویکردها و منظرهای جدید را پیرامون آیین «اعتراف» نزد متألهان مسیحی بیان کند و ابعاد مختلف این مفهوم را در زمینه‌های دینی، روان‌شناختی و اجتماعی بازنشاند. اعتراف در دنیای امروز به عنوان کنشی فراتر از یک عمل دینی دیده شده، تا جایی که به عنوان ابزاری برای خودشناسی و ترمیم روابط انسانی بدل گردیده است. با نگاه به آرای متفکرانی چون کارل بارت، دیتریش بونهوفر، دنیس پتائو، آنتوان آرنود، این تحقیق نشان می‌دهد که اعتراف می‌تواند به عنوان عمل ارتباطی بین فرد و خداوند، ابزار اجتماعی برای تقویت همبستگی و سازوکار قدرت برای شکل‌دهی هویت‌های فردی و اجتماعی عمل کند. بارت بر اهمیت صداقت در اعتراف تأکید دارد، در حالی که بونهوفر آن را بسان یک کنش اجتماعی، در زیست مسیحی ضروری می‌بیند. پتائو به ابعاد روان‌شناختی اعتراف اشاره می‌کند و آرنود به نقش آن در کنترل اجتماعی می‌پردازد. این مقاله تأکید می‌کند که لازم است اعتراف در زمینه‌های جدید و با دیدگاهی نوین بررسی شود تا به درک بهتر ازهویت فردی و اجتماعی در دنیای معاصر کمک کند.